رنگی نو - حرفی نو - راهی نو - چیزی شبیه زندگی !

چه فرقی می کنه خراب کردم یا نه ؟

چه فرقی می کنه دوستم نگین مجاز شده ؟

چه فرقی می کنه بهترین زیرگروهش زمین شناسیه ؟

چه فرقی می کنه که به احتمال زیاد پیش خودم قبول می شه ؟

چه فرقی می کنه برای این موضوع خوشحال بشم یا نه ؟

چه فرقی می کنه ممتاز کلاس بشم یا نشم ؟

چه فرقی می کنه استعداد درخشان شناخته بشم یا نه ؟

چه فرقی می کنه وقتی

یه کشور به این بزرگی یکی از عجایب زمین شناسی دنیا باشه و به تعداد انگشتای دست هم معدن نداشته باشه؟!

چه فرقی می کنه وقتی

بدون نظر خواستن از زمین شناسهای زبده ، قرارداد سنگین با شرکت کِیسون کانادا می بندن که مترو از زیر شهر اهواز رد کنن . نتیجه ش مواجه شدن با سفره های آب زیر زمینی  گسترده ای بشه  و شرکت کیسون بزنه زیر قراردادش و جل و پلاسش رو جمع کنه و بره ...

چه فرقی می کنه وقتی

سد می سازن و بعد می فهمن زیر این دره ای که روش سد زده شده ، یه گسل بزرگه که به آب  اجازه ی موندن پشت سد رو نمی ده ... یعنی  این سد به درد هیچی نمی خوره ...  جهنم از پول ! حیف از آدمهایی که حین ساختنش مُردن ...

چه فرقی می کنه وقتی

اینجا ... کسی ... این چیزا رو ... نمی فهمه  ؟!!!

با درس نخوندن که کسی کنکور قبول نمی شه ... ولی تقصیری نداشتم . درسای خودم بودن . ترم یک زمین شناسی. بهتره بشینم  همین زمین شناسی خودمو ادامه بدم .  امان از دست من !

که نه شاگرد ممتاز کلاس شدم ُ نه رتبه ی خوبی توی کنکور اوردم ... ۲۷ هزار هم شد رتبه ؟ !!! یا شاگرد ششم کلاس شد ممتاز کلاس ؟

اما ...... نه .... همین الان به خودم قول دادم که برای سال آینده هم بشینم بخونم . حتی شاید یه ترم مرخصی بگیرم ...... حالا ببین چه می کنم من !      شاید ایندفعه با مرضیه ..... دوتایی دفتر چه بگیریم . اون ترم ۳ منابع طبیعیه !         چه شود !!!!!!!!!!!!!!!

ما می تونیم .......

1. تموم شدن امتحانات پایان ترم دانشگاه
2. کنکور مجدد
3. دیدن دوستان و فامیل

روز بعد از جشن ازدواج پسرعموم رفتم وطن . فرداش کنکور بود ! یعنی می خواستم از دوستام کسی نفهمه که کنکور مجدد دارم ... توی حوزه ی امتحانی  دقیقا بیشتر همکلاسی های زرنگم رو دیدم !!!! یکیشون با تعجب به اون یکی گفت : « وای آذین ! مژگان ! » و بعد ازم پرسید مگه تو دانشگاه نیستی ؟ !!!   توی دلم گفتم گاوم زایید !      می دونین چرا ؟ چون توی درسای ترمم نتونستم برای کنکور آماده بشم و می دونم قبول نمی شم . و و قتی دوستان زرنگم پزشکی قبول بشن و من سرم بمونه بی کلاه ، خیلی برام افت داره .... می فهمین که ؟! 

بعد از کنکور ...

از کنکور که جون سالم به در بردم و سرم خلوت شد ، خواستم برم دیدن دوستانم اما نشد ! اگه گفتین چرا ؟ ! نمی دونین ! اما می گم ! چون مرضیه مسافرت بود ! گفته بودم که مرضیه بهترین دوستمه . و من توی وطن دیدنیها رو با مرضیه می بینم ! همیشه همینطوره !    حالا ببین شانسو  درست وقتی که من وطن بودم ، اونم مسافرت بود ! چقدر وقت نشناسه این بَشَر ! ( اگه اینو بخونه موهامو می کَنه تا مثل خودش کچل بشم ! )

واقعا کچلم کرد وقتی اومد .... چطور ؟  می گم : تموم قرارامونو کنسل می کرد ، قرار مهمونی داشتیم و خانم خواب می موند .... 12 روز گذشته بود و هنوز خونه ی اون یکی دوست عزیزم ( نگین ) نرفته بودیم به خاطر مرضیه !    ولی ..... عالی بود .... با مرضیه بودن .... با مرضیه رفتن به بازار ، مهمونی ، انجمن شعر ارشاد  و ... حتی وقتی که خواب می موند یا معطلم می کرد !!!!!!!  ( تلافی گذشته رو وقتی من معطلش می کردم ، حسابی دراِورد    )

از مرضیه که بگذرم ، ( نه نمیشه بگذرم ) می رسم به دوستان عزیزی که همه به یادم بودن  و دیدمشون و شماره ی جدیدمو ازم گرفتن ... می رسم به دختر عمه های عزیزم ... به دختر دایی دوست داشتنیم .... به کسانی که دوستشون دارم ونزدیکشون بودم ....

و کسانی که ازشون دور بودم و تمام مدت به فکرشون بودم و خودشون خبر ندرن ...

راستی تا دلت بخواد به جشن ازدواج رفتم .... 2 هفته 4 جشن ازدواج ، یه جشن تولد ! آمار جالبیه ، نه ؟!

یه چیز دیگه !  توی اوضاع آپارتمان نشینی و بی حیاطی ، حسابی حیاط پیدا کردم و یه آسمون که شب یا روز هر چی بهش نگاه کنم کمه . حسابی باهاش حرف زدم ... با کسی که من آفریده ......

نکته :

1. وطن بی مرضیه ، بی دوست ، بی کسانی که دوستشون داری ، هیچه ! همونطور که جهنم است بهشت بی دوست !
2. خیلی خوش گذشت جاتون خالی !
3. فقط وقتی خونه قبلی مونو دیدم ، دلم گرفت ، گریه کردم ...
4. فعلا سیاحت بسه ! نوبت کتابه !
5. به مسافرتهای راه دور بعدی فکر می کنم .... به یه زندگی شاد !
6. به شما هم خوش بگذره !

از تنهایی . از تنهایی توی این شهر بیزارم . از بیکاری بیزارم . از اینکه سرگرم نباشم و از دوستام دورم بیزارم . از خونه ای که توش بزرگ شدم ، تفریحاتی که داشتم ، از دوستانی که با اونا رشد کردم و از فامیلی که هر چی خوردم از اون بوده ولی ... بازم دوری ازشون داغونم کرده . بیزارم از دوری از وابستگی هام .... بیزارم از کسانی که انقدر دلم براشون تنگ شده ولی بازم همونی هستن که بودن ، بازم از پشت می زنن ... بیزارم از 175 کیلومتر فاصله ای که نمی تونم ازش کم کنم .... بیزارم از بازار وطنم چون دیگه بازار من نیست . از تموم مدارسی که توشون درس خوندم بیزارم چون دیگه مال من نسیتن و امکان زیادی برای پیشرفت بهم ندادن . بیزارم از خاطراتم . از تموم دفتر خاطره هام بیزار شدم .

یکی از دفتر خاطره هامو باز کردم تا تاریخ دقیق یکی از حوادث زندگیم رو نگاه کنم ... و از زندگی بیزار شدم . منی که یکی از سرگرمیهام برگشتن به گذشته و غرق شدن توی دفتر خاطره هام بود ، دیگه نزدیکشون هم نمی رم و از خاطره نوشتن هم دارم زده می شم . چون تموم خاطرات این چند ماه اخیرم سرشاره از امیدی که وجود نداره  ، شادی ای که نیست ، لبخندی که دروغیه و تصوراتی که اشتباه اشتباهن !

تنها دلخوشیم اینه که 2 روز دیگه به وطن بر میگردم ...    ولی ... فقط برای 2 هفته !

مگه میشه مگه میشه                                    مگه میشه ترک وطن کرد

توی غربت عمری رو سر کرد                            من که می دونم تنها می مونم

وقتی غربت تو صداته                                       تو که توی همیشگی نیستی

دیگه عاشق زندگی نیستی                              تو که می دونی تنها می مونی

هی صبور و هی صبور و                                  بی غرور و جدا نمیشه بود

واسه زنجیر پیوستگی قانونه                           ما که می دونیم تنها می مونیم ...

...................................................................  دیگه باید برم صورتم رو بشورم ...

بَسی رنج بردم در این سال بیست

کسی را نگفتم که این ، آن نیست

                        درختی که خود برنیفراشتم

                        بهاری که زین پیش پنداشتم

بسی به، از این خیز و خزِ خزان

در اندیشه بودم بنامش کان ،

                        بهاری ست که با وهمش آراستم

                        همه تار و پود این قامت راستم

که نیست دیگر آن سروِ سَهی

تو گویی که هیچش نداشت آگهی

                        که روزی تنومند بود جهان در بَرَش

                        و از فَرَهی ،  کَس نبود بَرتَرش

زمانی بهار بود پُر زِ آب و ز باد

ندانم چه وقت بیستم رفت باد ...

                        بیهوده سخن باید کاست که ،

                        بهاری دگر باره ساخت که ،

خداوندگارم به من داد پند :

به ریشِ دو،یکی روز هستی بخند!

الان دارم صدای جیغایی رو می شنوم که از ته گلوی یه نوزاد بیرون میاد ... و اون منم ... توی بغل مامان... بغل بابا ... بغل خواهرای فداکارم ...  بغل عموهای عزیزم نوزادی های خودمو می بینم ... می بینم که برای اولین بار مانتو پوشیدم و رفتم مدرسه ... عکسای متحول شده مو می بینم ... می بینم که قد کشیدم و مشکلات چه جوری رو سرم خراب شدن ... می بینم که مشکلات حل شدن ؛ اما همیشه چیزی رو بهم آموختن ... می بینم بزرگ شدم ... می بینم که بزرگترا میگن خانوم شدی ... 

حالا ... غیر از خودم خیلی چیزای دیگه رو هم می بینم ... با چشمم ... با عقلم ... و با قلبم ...

میگن سالی که نیکوست از بهارش پیداست ... بهار من امروزه (چه بهار داغی !) ... باید ببینم امروز چه جور میگذره ... برنامه هامو بر مبنای امروز تنظیم کنم !!!  (یکم خودمو امیدوار کنم : ان شاءالله که بد نمی گذره ... )

گويي صدا او را به سوي مرگ مي بُرد

- تاريخ مي پرسم بگو حالا ببينم

نادر چه چيزي از نبردِ هند آوُرد ؟

با چهره اي وارفته ، - «آقا اجازه!»

مثل يخِ روي بخاري شد و نشمُرد

چوب معلم را - كه درست را نخواندي

- خواندم به جان مادرم،بغضش ترك خورد

- آقا اجازه مادرم حالش خراب است!

آقا معلم به صدايش  گوش  نسپرد

:- بيرون،كلاس درس جاي خنگها نيست!

رفت و كلاس درس را از خاطرش برد

فردا شده ، ممد رضا ، ممد رضا كو ؟!

- آقا اجازه مادرِ ممد رضا مُرد ...

-         سيامك ميرزاده –

نکته :

1.     امتحانا شروع شدن !

2.     بریم درسا رو بخونیم ...  چون در هر صورت ( خوندن و نخوندن ) خودمون می کنیم که لعنت بر خودمون باد !

3.     بعضیا درس نخوندنشون رو می ذارن پای اینکه مثل ممد رضای این شعرن ...

4.  اما ... بعضیا واقعا ممدرضان ...  ... ... از دست این دانش آموزایی که کاری میکنن که معلما به همه بی اعتماد بشن ... و امان از دست این معلمایی که همه رو مثل هم می دونن ...

5.     حالا می خوای با امتحانات چی کار کنی ؟

به افتخار سعادت وافری که در آن غرقم ....

به شکوه ستونهای استخوانی بدنم که کج می شوند ...

برای سینه ای که می گویند سنگ است و نمی فهمند ...

به افتخار تمام خوش بینی هایی که آب می برد ....

برای بادآورده هایی که بهترین شده بودند و ... برای بهترینهایی که باد می بَرَد ...

در بارانی ترین لحظات زندگیم در شرف از دست دادن بهترین دوست دوران خواب و بیداری و مرگ و زندگیم (مرضیه) آسمان دست سردش را روی پیشانیم گذاشت و گفت : تو محکومی به لعنت !

و محکوم شدم ...                                                     اما ... چرا ؟

سنگا ... نگاهشون می کنم ... بو می کنم ... مزه می کنم ... لمس می کنم ... تا بفهمم فرقشون با هم چیه ؟  از چه جنسین ؟  با ارزشن یا فقط به درد له شدن زیر پا می خورن ؟  

سنگا ...  توی یه چهار دیواری بزرگتر ... روی یه کره ی سنگی ... کلی سنگ ریز و درشت ... با میلیاردها رنگ و ظاهر می چرخن ... راه می رن ... نفس می کشن ... و مثلا زندگی می کنن ...  سنگا رو می گم ... ... ...   بعضیا که به شیشه بودن خودشون اطمینان راسخ دارن ، می گن منم یکی از اون سنگام  !!!  

چقدر آرزو می کنم که سنگ بودم ... تا صدای خودمو می شنیدم ... وقتی ... می شکستمشون ...  

عید شده بود و همه خانواده دور هم بودن و از قضا پسر عموهام  هم بودن . نمیدونم چی شد که یدفعه یکی از اونا گفت : « عید که میشه همه می رن پدراشونو می بوسن و ازشون عیدی می گیرن و ما باید فقط بهشون نگاه کنیم که چرا بابا نداریم که حتی نمی تونیم ببوسیمش ... » و آنچنان اشكي توی چشم هر دوشون جمع شد که مامانم و خواهرم زدن زیر گریه  ...

حسابشو بکش  به این پسرا که دیگه برای خودشون مردی شده بودن ، چقدر فشار اومده بود که اینجوری  حرف می زدن ...

هر وقت یاد حرفش میفتم گریه م می گیره و می رم بابامو می بوسم ...  ( البته نه جلوی اونا ... )

نکته :

1. نمی دونم چرا توی بیشتر پستام کلمه ی عید هم هست !!! شما می دونین چرا ؟!

2. پاشین برین باباتونو ببوسین  تا مبادا خدای ناکرده ، روم به دیوار ، زبونم لال حسرتشو بخورین ! 

قرار بود توی خونه هامون صداهای صورتی ، آبی ، سبز جولان بدن و باد هم نیلوفر توی باغچه رو برقصونه ...قرار بود روی گلای قالی پا نذاریم مبادا کسی پا بذاره رومون ...

مهمون همدیگه که می شدیم ، پذیرایی ، فقط صمیمیت بود ؛ اصلا قرار بود خونه ها ی ما مال همدیگه باشه !

قرار بود از دور مواظب هم باشیم و برای پرپر نشدن دیگران خودمونو به آب و آتیش بزنیم ؛ اگه کفش بچه ای توی برف گیر کرد همه برای سلامتیش نگران بشیم  ؛ قرار بود آستین بزنیم بالا برای سلامتی هم ؛ دلگیری ها رو بذاریم تو کوزه آبشونو بخوریم ؛

قلبامونو آزاد بذاریم برای دوست داشتن ها ...   

قرار بود ...               اما نشد ...

عید 2 سال پیش ما و بعضی ها چش نداشتیم همدیگه رو ببینیم !

عید 1 سال پیش سایه ی هم رو با تیر می زدیم !

عید امسال با هم دست دادیم !!

احتمالا

عید 1 سال بعد همدیگه رو در آغوش می گیریم !

عید 2 سال بعد همدیگه رو می بوسیم !!

و عیدای بعدی برای همدیگه جونمونو می دیم ...

اینجا بارون ... یعنی هوا تمیز بشه و کمتر ماسک می زنی و کمتر می ری دکتر ...

اینجا بارون یعنی من باشم و یه جیب پر و یه کیف پر از کتاب ...

اینجا بارون یعنی سبزه چراگاه گوسفند و گوشت ارزون ...

اینجا بارون یعنی سیب زمینی گوجه پیاز و زنبیل پر مامان ...

اینجا بارون یعنی گندم آرد نون ...

اینجا هر وقت بارون می باره

بابا آب می ده ...           بابا نون می ده ...        و مامان می خنده ...

گفت " آدمی "

گفت " کجایش می برند ؟ "

گفت " به جایی که نه خوردنی و نه پوشیدنی و نه نان و نه آب و نه هیزم و نه آتش و نه نور و نه سیم و نه حصیر و نه گلیم دارد . "

گفت " بابا ! مگر به خانه ی ما می برندش ؟ "

تو که موندی با یه عید نصفه و نیمه و خاطرات زنده ی مادربزرگت می گی ای داد بی داد از دست رفت !!!

صدای جیغ و گریه و استکان چای و بوی عود و خاک و کافور حسابی گیجت کنه ...

به جای سر و کار داشتن با گل و سبزه و بلبل با فانوس و شب اول قبر و نماز وحشت جونت به لبت بیاد ...

سین سیزده به در رو که بگی همه بریزن روت که "زشته !" و "مگه عقل از سرت پریده !" ...

تو سیزده به در فیزیک بخونی ...    عوض سوزوندن انرژی توی سبزه ها و تپه ها رو قبر مادربزرگت شمع و عود بسوزونی ...

اما ...

اما من دلم مادربزرگم رو می خواد ...

دلم یه سیزده به در می خواد ...

یا حد اقل یه استکان چای داغ داغ !

اگه من جات بودم اینجا نمی نشستم و می رفتم چای و خرما می دادم به جماعت عزادار ...

یا علی !    من که رفتم ...

راستی ...

عیدت هم مبارک !               ...

تمام اندامت تا صبح کوبیده بشن

آب نداشته باشی برای کارای ضروری

نون تموم بشه و برای کباب ناهار فردا سرت بمونه بی کلاه

به هر خونه ی روستایی که برسی با تمنا ازش نون گدایی کنی : چون نونوایی در کار نیست

آب رودخونه یخ و عمیق باشه : شنا نکنی

هنوز از هیچی لذت نبردی که میگن پاشو بریم !!!

حالا زودتر پاشو تا جات نذاشتن بهشون برس

اینم از گردش امروزت !

کی می دونه پاهامونو می ذاریم تو کدوم جاده ها ؟

کی می دونه چه امکانهایی پیش میاد برای دوست داشتن ؟

کی می دونه یه ثانیه بعد از سال تحویل من به تو سلام می دم

                                          یا تو به من ؟

واقعا کی می دونه ؟

همه چیز در حال تغییره

چیزای پارسال همه عوض شدن

باورت نمی شه ؟

کافیه به چشات یکم فشار بیاری !!!

و خدا بود، و با او عدم ، و عدم گوش نداشت.

 حرفهايي هست براي گفتن، که اگر گوشي نبود نمي گوييم

 و حرفهايي هست براي نگفتن؛ حرفهايي که هرگز سر به ابتذال گفتن فرود نمي آورند .

حرفهاي شگفت، زيبا و اهورايي همين هايند.

 و سرمايه ي ما ورايي هر کسي به اندازه ي حرفهايي است که براي نگفتن دارد.

 حرفهاي بي تاب و طاقت فرسا، که همچون زبانه هاي بي قرار آتشند.

و کلماتش هر يک انفجاري را به بند کشيده اند.

 کلماتي که پاره هاي بودن آدمي اند.

 و خدا براي نگفتن حرفهاي بسيار داشت،

 که در بي کرانگي دلش موج مي زد و بي قرارش مي کرد.

 و عدم چه گونه مي توانست مخاطب او باشد؟ ...

 کسي نمي خواست، کسي نمي ديد، کسي عصيان نمي کرد، کسي عشق نمي ورزيد،

کسي نيازمند نبود، کسي درد نداشت...و...

و خداوند براي حرفهايش باز هم مخاطبي نيافت .

هيچ کس او را نمي شناخت، هيچ کس با او انس نمي توانست بست.

 انسان را آفريد.

 و اين،نخستين بهار خلقت بود.

دکتر علي شريعتي

در فرودست آدمی دارد تور

و در آبادی آن دیگر

تیز می کند دندان را

آب را گل نکنیم

شاید این آب روان می برد با خود ماهی و ماه

من و تو آن ماهی

من و تو شاید ماه

آب را گل نکنیم                   تور در یک قدمی ست ...